تحقیق جدید ستاره‌شناسان حاکی از آن است که یک ستاره شبه‌خورشیدی احتمالا در آینده از یک سیاره در مدار مشابه زمین برخوردار شود.

 تصاویر جدید آرایه بزرگ میلیمتری/زیرمیلیمتری آتاکاما (آلما) به نمایش جزئیات بی‌نظیر در صفحه سیاره‌ساز اطراف یک ستاره خورشید‌مانند نزدیک پرداخته است که از آن جمله، می‌توان به یک شکاف در فاصله‌ای از ستاره اشاره کرد که مشابه فاصله زمین از خورشید است.

این ساختار می‌تواند به این معنی باشد که یک نسخه نوزاد از زمین یا "ابر زمین" در آنجا در حال شکل‌گیری است.ستاره TW Hydrae به دلیل نزدیک بودن آن به زمین (175 سال نوری) و وضعیت آن به عنوان یک ستاره نوزاد واقعی با سن حدود 10 میلیون سال، یک هدف مشهور برای بررسی ستاره‌شناسان است.

همچنین این ستاره به سمت زمین بوده که به ستاره‌شناسان دیدگاهی نادر و تحریف نشده از صفحه کامل آن ارائه می‌کند.سایر شکاف‌ها در فاصله سه میلیارد و شش میلیارد کیلومتری از ستاره مرکزی واقع شده‌اند که مشابه فاصله سیارات اورانوس و پلوتو از خورشید است. این شکاف‌ها نیز احتمالا در نتیجه ذراتی هستند که به هم نزدیک شده‌اند تا سیاره تشکیل دهند که در نهایت مدارهایشان را از غبار و گاز پاکسازی کرده و ماده باقیمانده را به نوارهای تعیین شده می‌فرستند.به گزارش ایسنا، این جزئیات در مجله Astrophysical منتشر شده است.

چرا فضا سرد است؟
فاصله بین ستارگان در جهان فوق العاده است. خود ما وقتی از فاصله ستاره خودمان خورشید با نزدیک ترین ستاره صحبت می کنیم داریم از تریلیون ها تریلیون کیلومتر صحبت می کنیم. هر چند ما بر روی زمین به این دلیل که در فضای نزدیک به خورشیدیم کاملاً گرم می شویم، اما قسمت اعظم جهان از ستاره ها خیلی دور اند و سرمای این قسمت ها تقریباً منجمد کننده است.

 

دمای فضا چقدر است؟

دمای فضا در مناطق دور از ستارگان حدود 270- درجه سانتیگراد است. این دما تقریباً سردترین دمای جهان است. تنها حدود سه درجه سردتر از این دما، سردترین دمایی است که از لحاظ نظری امکان پذیر است.

 

دمای فضای کاملاً تهی و دور از هر ستاره به وسیله چیزی که ما آن را زمینه تشعشعی میکروموجی کیهانی می نامیم ایجاد می شود. در واقع بعد از این که انفجار بزرگ به وقوع پیوست (حدود 400،000 سال بعد از انفجار بزرگ و یا همین حدود)، مقدار عظیمی نور ساطع شد. این نور به تدریج انرژی اش را از دست داده و در طول زمان سرد شده است. بنابراین، فقط نور زمینه تشعشعی میکروموجی کیهانی است که کل جهان را پر کرده است. این نور هم واقعاً سرد است و آن چیزی هم هست که دمای پایه خود فضا به دور از ستارگان را ایجاد کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، این دستاورد حیرت انگیز توسط گروهی از محققان بین المللی ارایه شده و توجه دانشمندان سراسر جهان را به خود جلب کرده است.

این حالت مرموز از ماده که تحت عنوان «سیال چرخشی کوانتومی» شناخته می شود موجب می شود که الکترونها به بخشهای ریزتری خرد شوند.

در این پروژه که چهره های شاخصی از دانشگاه کمبریج نیز حضور دارند، محققان اثرات ابتدایی این ذرات خرده شده موسوم به Majorana fermions را در ماده دو بعدی با ساختاری شبیه گرافن اندازه گیری کردند.

نتایج این آزمایشات با یکی از مدلهای تئوریکی سیال چرخشی کوانتومی موسوم به مدل Kitaev هماهنگی دارد. این یافته ها تا آن حد از اهمیت برخوردار است که در نشریه تخصصی Nature Materials منتشر شده است.

سیالات چرخشی کوانتومی حالت مرموزی از ماده به حساب می آید که تصور می شود در مواد مغناطیسی به خصوصی پنهان می مانند اما به روشنی در طبیعت دیده نمی شوند و به همین دلیل مشاهده یکی از ویژگیهای مهم آن یعنی جداشدن الکترونها در یک ماده واقعی اتفاقی مهم در علوم جدید به حساب می آید.

این دستاورد از آن جهت نیز مهم ارزیابی می شود چون دانشمندان بر این باورند که می توان از Majorana fermionsبه عنوان واحدهای سازنده رایانه های کوانتومی بهره گرفت. این دسته از رایانه ها از حیث سرعت و قدرت با رایانه های فعلی قابل مقایسه نیستند.